Mega update 2010
Na de vorige update had ik gedacht braaf te blijven schrijven, maar dat valt toch niet altijd mee. Ik kan niets beloven of ik het nu wel kan gaan volhouden, maar dat zien we dan wel weer. Tussen mei 2009 en september 2010 zit een hele tijd, en daar is ook enorm veel in gebeurd uiteraard. Geen nare dingen kan ik je wel vertellen, iig geen grote tegenslagen!
We zijn lekker door gegaan met lessen, inmiddels zijn we in de bak verderop gaan rijden bij gebrek aan een eigen goede bak. Dat is prima te doen, een fijne buitenbak en als het ECHT moet kunnen we altijd nog in de (helaas zware) binnenbak terrecht waar we ook in longeren. Het lessen ging beter en beter, al blijft het enorm moeilijk. Maar joemes, ik heb gewoon een paard dat voorzichtig probeerd na te geven en los te laten, die ik netjes met een bitje kan rijden, die niet meer de hele bak onder scheit van de stress en die amper meer aan het kop schudden is. Een blijer paard, een blijere ruiter, helemaal top! Nog wel een lange tijd te gaan, maar adn hebben we wat om naar toe te werken
2009… Emma werd geboren en Wiet was daar niet blij mee. Helaas moest Wietje alleen staan, want ze hield het vuelen bij haar moeder weg. Absoluut geen doen dus. Maar ja, dan heb je een gestresst paard alleen staan… ook niet ideaal! Dan ga je zoeken naar een oplossing, eerst naar leenpaardjes en uiteindelijk opeens de knoop doorgehakt en haalde ik in juni 2009 mijn tweede eigen 'paard' – een 4 jarige shetlandmerrie Wyona. Een vosje, wilt alles weten, kwart maanoogje, echte merrie… een mini-wietje, ik was gelijk verkocht! Wietje niet gelijk, die vond het kleine ding maar enorm eng de eerste dagen, maar later was de rust er. Ze zijn aan elkaar gewaagd, Wietje blijft een bitch en de baas, maar die kleine slaat ook van zich af en is senl en slim genoeg voor de grote vos. Een vossen-duo bij elkaar, kan het nog mooier
Een chille rustige vos weer in het land!
Ondertussen een aantal keer in het bos geweest bij Andrea en Uvo bij de Utrechtse Heuvelrug, wat een heerlijke buitenritten zijn dat, echt op en top genieten. De laatste keer zelfs ook sprongetjes genomen, in en uitjes, een trap zelfs, op en af sprong, boomstammetje. Super knol!!! En toen kwam die mooie 'strenge' winter vol met bergen vol sneeuw. Wat genieten, ik hou van blote voeten, we hebben de mooiste sneeuw-buitenritjes gemaakt bij het meer, dik genieten! En uiteraard ook shettenpret: sleetje crossen door de sneeuw!
Helaas sloten we in April het allemaal iets minder leuk af, en eindigde ik met een gigantisch stijf paard dat blijkbaar weer wat spier knopen in de broekspieren had waardoor ze niet zo lekker liep. Langleven mijn hoefsmid die dat heeft verholpen en kon ik eind April met een gerust hart haar achterlaten…. Achterlaten???? Ja, achterlaten. Voor 3 maanden wel te verstaan!!! Ik, de huismu(t)s had de knoop door gehakt voro 3 maanden stage te lopen in Kameroen en het leven thuis achter te laten. Ik keek hier ontzettend tegenop, mijn beesten zo achter te laten, maar ik heb er gee moment spijt van gehad! Wietje en Wyona hebben lekker 3 maanden vakantie gevierd op het land en zijn daar geestelijk absoluut niet verkeerd van geworden. Wietje is heerlijk rustig in haar koppie geworden, en was de eerste week dat ik thuis kwam ook ontzettend knuffelig (L)
Ik wilde nu wederom weer opnieuw beginnen. Eerst rustig gaan wandelen, aan de fiets en 1 september 2010 is de osteopaat langs geweest. En dat was niet voor niets; bovenste halswervels, lage halswervels, rare schoft (of ze daar ooit eens op is gevallen) en gigantisch vast in de lendenen, maar geen scheve bekken. Er is behoorlijk aan gesjort tot grote frustratie van Wiet, maar de osteo kreeg haar niet los helaas. Gelukkig was ze ontzettend aardig en eerlijk, en zei dat ze ook met vervolg behandelingen het waarschijnlijk niet goed zou kunnen krijgen. Een domper uiteraard… Kliniek en hamers werd aangeraden, en dan sta ej daar met een flink vast paard… Dan zinkt de moed je weer iets in de schoenen.
Toch weer gaan opbouwen, eerst wandelen, fietsen en erop. En dat viel gigantisch tegen, mede misschien doordat ik in mijn hoofd heb dat ze niet goed is. Stijf, boos, neidig. Van knuffelig omdat ik terug was, tot neidig omdat ze weer aan het werk moest… Niet fijn. TOT we weer met de les zijn begonnen. Ik snapte het weer, Wietje snapte het weer, en eigenlijk is het sindsdien echt super aan het gaan! Terwijl we eerst blij moestne zijn met aan het einde een recht paard en mini stukjes nageeflijkheid, komt het lengte trekken nu al enorm snel, ze is lekker recht en het gaat gewoon echt helemaal top!!! Ontspannen, rug los gaan laten etc etc. Echt super, zo trots op de dame! Wie had dat gedacht. Inmiddels zijn we dan ook weer intensief aan het trainen, 5 dagen in de bak ongeveer, 1 dag een buitenrit en 1 dag 'vrij'. En mevrouw? Die is enorm meewerkend, niet nukkig en super braaf. Ondanks het 'harde' werken is ze er erg vrolijk en blij onder, enorm positief dus!
Een blij paard en een blije baas, ja we gaan lekker momenteel
Tuurlijk wel wat tegenslagen of miscommunicaties die blijven, maar zoals het nu gaat ben ik meer dan tevreden, super vos (L)
Groetjes Wietje & Ingrid











